| Неастыушыя гукі
пазаўчорашняй казкі прыдаюць афарызмам успамінаў глыток Мае вусны - твае сутыкненні іграючай ласкі прытулак адчЫняць на бруднай зале. Неаднолькавасць фарбаў на сённяшнем промніку адчыняюць праменням учорашні дзень на дарогах агністага, светлага неакрэслены стан амаль існуе. На аўтографах заутрашніх літарак, сказікаў прабелёсыя мары ужо не мае. 17.10.06 |
Оригинал текста - http://teplovoz.com/creo/10002.html |